رسم روزگار

لحظات زندگی

مهدی علاقبند — Sun, 18 Dec 2011 18:06:55 +0000

برای رسیدن به یک هدفی حرکت می کنیم. وقتی به هدفمان می رسیم. می‌بینیم زندگی همان مسیری بود که برای رسیدن به هدف فدایش کردیم. همون دوستی‌ها، اشک‌ها، لبخندها، شفقت‌ها بوده که توجه نکردیم

پ ن: زندگی و خوشبختی امر بزرگی نیست. همین لحظات را باید غنیمت شمرد.

انتقام

مهدی علاقبند — Wed, 07 Dec 2011 16:52:54 +0000

آدم‌های حقیر و کوچک دست به انتقام می‌زنند

— پ ن—-

امروز تو جلسه بحثی درباره اخلاق شد دوستی عزیز اینو مطرح کرد

قصه ی ” حسینقلی، مردی که لب نداشت” / احمد شاملو

مهدی علاقبند — Sat, 10 Sep 2011 11:24:31 +0000

احمد شاملو یکی از شاعران پرآوازه شعر نو ایران در اثر جاودانه و سترگ «کتاب کوچه» در صدد جمع آوری مجموعه‌ی از ترانه‌ها، امثال‌الحکم، ترانه‌های قدیمی و چیستان‌ها بوده است. این دانش‌نامه عظیم مجموعه‌یی از فولکور مردم ایران زمین می‌باشد.یکی از کارهای جالب شاملو در « کتاب کوچه » در نوع جمع آوری مطالبش هست. سیستمی که کتابِ کوچه در آن منتشر می‌شود یک ویکی است یعنی همه‌ی کاربران می‌توانند به آن چیزی بیفزایند و این آرزوی احمد شاملو بوده‌است که بتواند با مشارکت مردم فرهنگ مردم را کامل‌تر کند. طریقه دیجیال شدن کتاب کوچه را می‌توانید در مصاحبه صدای امریکا با محسن عمادی ، شاعر ، مترجم و مدیر و صاحب امتیاز وب سایت رسمی احمد شاملو بشنوید. و در اینجا گزارش تیم کتاب کوچه از مراحل پیشرفت پروژه مطالعه نمائید.

اما شهرت اصلی شاملو به خاطر سرایش شعر است که شامل گونه‌های مختلف شعر نو و برخی قالب‌های کهن نظیر قصیده و نیز ترانه‌های عامیانه‌ می‌شود. شعری که در لینک زیر می‌شنوید یکی از آن ترانه‌های عامیانه‌یی است که احمد شاملو سرائیده‌ست.

بشنوید
[فایل صوتی : برای گوش دادن ، پست کامل را ببینید]

………حاشیه بر متن………
قصه ی ” حسینقلی، مردی که لب نداشت”
سروده ی احمد شاملو از دفتر شعر ” در آستانه” / ۱۳۳۸ خورشیدی
اجرا: هانیه سلیمی
انتخاب و میکس موسیقی: کاوه حیدری
ضبط: تهران / زمستان ۱۳۸۸ خورشیدی
زمان : ۱۴ دقیقه ، حجم : ۶ مگابایت

منبع پادکست(+)
موسیقی ها :
زرد ملیجه، اثر استاد ابوالحسن صبا، آلبوم ” به یاد صبا” ، گروه کامکارها
قطعاتی از آلبوم ” اوجاداغلار” موسیقی قشقایی : حسین حمیدی
تصنیف “نگارا” در سه گاه ، آلبوم شش تصنیف قدیمی، نشر ماهور
Persian love songs & mystic chants / flute by: duncon lomont
نقاشی: مهدخت امینی

برای مطالعه شعر لینک بیشتر بخوانید این را کلیک نمائید

یه مردی بود حسین‌قلی
چشاش سیا لُپاش گُلی
غُصه و قرض و تب نداشت
اما واسه خنده لب نداشت.
□
خنده‌ی بی‌لب کی دیده؟
مهتابِ بی‌شب کی دیده؟
لب که نباشه خنده نیس
پَر نباشه پرنده نیس.
□
شبای درازِ بی‌سحر
حسین‌قلی نِشِس پکر
تو رختخوابش دمرو
تا بوقِ سگ اوهو اوهو.
تمومِ دنیا جَم شدن
هِی راس شدن هِی خم شدن
فرمایشا طبق طبق
همگی به دورش وَقّ و وقّ
بستن به نافش چپ و راس
جوشونده‌ی ملاپیناس
دَم‌اش دادن جوون و پیر
نصیحتای بی‌نظیر:
□
« حسین‌قلی غصه‌خورَک
خنده نداری به درک!
خنده که شادی نمی‌شه
عیشِ دومادی نمی‌شه.
خنده‌ی لب پِشکِ خَره
خنده‌ی دل تاجِ سره،
خنده‌ی لب خاک و گِله
خنده‌ی اصلی به دِله…»
□
حیف که وقتی خوابه دل
وز هوسی خرابه دل،
وقتی که هوای دل پَسه
اسیرِ چنگِ هوسه،
دلسوزی از قصه جداس
هرچی بگی بادِ هواس!
□
حسین‌قلی با اشک و آه
رف دَمِ باغچه لبِ چاه
گُف: «ــ ننه‌چاه، هلاکتم
مرده‌ی خُلقِ پاکتم!
حسرتِ جونم رُ دیدی
لبتو امونت نمیدی؟
لبتو بِدِه خنده کنم
یه عیشِ پاینده کنم.»
□
ننه‌چاهه گُف: «ــ حسین‌قلی
یاوه نگو، مگه تو خُلی؟
اگه لَبمو بِدَم به تو
صبح، چه امونَت چه گرو،
واسه‌یی که لب تَر بکنن
چی‌چی تو سماور بکنن؟
«ضو» بگیرن «رَت» بگیرن
وضو بی‌طاهارت بگیرن؟
ظهر که می‌باس آب بکشن
بالای باهارخواب بکشن،
یا شب میان آب ببرن
سبو رُ به سرداب ببرن،

سطلو که بالا کشیدن
لبِ چاهو این‌جا ندیدن
کجا بذارن که جا باشه
لایقِ سطلِ ما باشه؟»

دید که نه وال‌ّلا، حق می‌گه
گرچه یه خورده لَق می‌گه.
□
حسین‌قلی با اشک و آ
رَف لبِ حوضِ ماهیا
گُف: «ــ باباحوضِ تَرتَری
به آرزوم راه می‌بری؟
میدی که امانت ببرم
راهی به حاجت ببرم
لب‌تو روُ مَرد و مردونه
با خودم یه ساعت ببرم؟»

حوض‌ْبابا غصه‌دار شد
غم به دلش هَوار شد
گُف: «ــ بَبَه جان، بِگَم چی
اگر نَخوام که همچی
نشکنه قلبِ نازِت
غم نکنه درازِت:
حوض که لبش نباشه
اوضاش به هم می‌پاشه
آبش می‌ره تو پِی‌گا
به‌کُل می‌رُمبه از جا.»

دید که نه وال‌ّلا، حَقّه
فوقش یه خورده لَقّه.
□
حسین‌قلی اوهون‌اوهون
رَف تو حیاط، به پُشتِ بون
گُف: «ــ بیا و ثواب بکن
یه خیرِ بی‌حساب بکن:
آباد شِه خونِمونت
سالم بمونه جونت!
با خُلقِ بی‌بائونه‌ت
لبِتو بده اَمونت
باش یه شیکم بخندم
غصه رُ بار ببندم
نشاطِ یامُف بکنم
کفشِ غمو چَن ساعتی
جلوِ پاهاش جُف بکنم.»

بون به صدا دراومد
به اشک و آ دراومد:
« حسین‌قلی، فدات شَم،
وصله‌ی کفشِ پات شَم
می‌بینی چی کردی با ما
که خجلتیم سراپا؟
اگه لبِ من نباشه
جا نُوْدونی م کجا شِه؟
بارون که شُرشُرو شِه
تو مُخِ دیفار فرو شِه
دیفار که نَم کشینِه
یِه‌هُوْ از پا نِشینه،
هر بابایی میدونه
خونه که رو پاش نمونه
کارِ بونشم خرابه
پُلش اون ورِ آبه.
دیگه چه بونی چه کَشکی؟
آب که نبود چه مَشکی؟»

دید که نه والّ‌لا، حق می‌گه
فوقش یه خورده لَق می‌گه.
□
حسین‌قلی، زار و زبون
وِیْلِه‌زَنون گریه‌کنون
لبش نبود خنده می‌خواس
شادی پاینده می‌خواس.

پاشد و به بازارچه دوید
سفره و دستارچه خرید
مُچ‌پیچ و کولبار و سبد
سبوچه و لولِنگ و نمد
دوید این سرِ بازار
دوید اون سرِ بازار
اول خدا رُ یاد کرد
سه تا سِکّه جدا کرد
آجیلِ کارگشا گرفت
از هم دیگه سَوا گرفت
که حاجتش روا بِشه
گِرَه‌ش ایشال‌ّلا وابشه
بعد سرِ کیسه واکرد
سکه‌ها رو جدا کرد
عرض به حضورِ سرورم
چی بخرم چی‌چی نخرم:
خرید انواعِ چیزا
کیشمیشا و مَویزا،

تا نخوری ندانی
حلوای تَن‌تَنانی،
لواشک و مشغولاتی
آجیلای قاتی‌پاتی
اَرده و پادرازی
پنیرِ لقمه‌ْقاضی،

خانُمایی که شومایین
آقایونی که شومایین:
با هَف عصای شیش‌منی
با هف‌تا کفشِ آهنی
تو دشتِ نه آب نه علف
راهِشو کشید و رفت و رَف
هر جا نگاش کشیده شد
هیچ‌چی جز این دیده نشد:
خشکه‌کلوخ و خار و خس
تپه و کوهِ لُخت و بس:
قطارِ کوهای کبود
مثِ شترای تشنه بود
پستونِ خشکِ تپه‌ها
مثِ پیره‌زن وختِ دعا.

« حسین‌قلی غصه‌خورک
خنده نداشتی به درک!
خوشی بیخِ دندونت نبود
راهِ بیابونت چی بود؟

راهِ درازِ بی‌حیا
روز راه بیا شب راه بیا
هف روز و شب بکوب‌بکوب
نه صُب خوابیدی نه غروب
سفره‌ی بی‌نونو ببین
دشت و بیابونو ببین:
کوزه‌ی خشکت سرِ راه
چشمِ سیات حلقه‌ی چاه
خوبه که امیدت به خداس
وگرنه لاشخور تو هواس!»
□
حسین‌قلی، تِلُوخورون
گُشنه و تشنه نِصبِه‌جون
خَسّه خَسّه پا می‌کشید
تا به لبِ دریا رسید.
از همه چی وامونده بود
فقط‌م یه دریا مونده بود.

« ببین، دریای لَم‌لَم
فدای هیکلت شَم
نمی‌شه عِزتت کم
از اون لبِ درازوت
درازتر از دو بازوت
یه چیزی خِیرِ ما کُن
حسرتِ ما دوا کُن:
لبی بِده اَمونت
دعا کنیم به جونت.»

« دلت خوشِه حسین‌قلی
سرِ پا نشسته چوتولی.
فدای موی بورِت!
کو عقلت کو شعورِت؟
ضررای کارو جَم بزن
بساطِ ما رو هم نزن!
مَچِّده و مناره‌ش
یه دریاس و کناره‌ش.
لبِشو بدم، کو ساحلش؟
کو جیگَرَکی‌ش کو جاهلش؟
کو سایبونش کو مشتریش؟
کو فوفولش و کو نازپَری‌ش؟
کو نازفروش و نازخرِش؟
کو عشوه‌یی‌ش کو چِش‌چَرِش؟»
□
حسین‌قلی، حسرت به دل
یه پاش رو خاک یه پاش تو گِل
دَساش از پاهاش درازتَرَک
برگشت خونه‌ش به حالِ سگ.
دید سرِ کوچه راه‌به‌راه
باغچه و حوض و بوم و چاه
هِرتِه‌زَنون ریسه می‌رن
می‌خونن و بشکن می‌زنن:

« آی خنده خنده خنده
رسیدی به عرضِ بنده؟
دشت و هامونو دیدی؟
زمین و زَمونو دیدی؟
انارِ گُلگون می‌خندید؟
پِسّه‌ی خندون می‌خندید؟
خنده زدن لب نمی‌خواد
داریه و دُمبَک نمی‌خواد:
یه دل می‌خواد که شاد باشه
از بندِ غم آزاد باشه
یه بُر عروسِ غصه رُ
به تَئنایی دوماد باشه!
حسین‌قلی!
حسین‌قلی!
حسین‌قلی حسین‌قلی حسین‌قلی!»

تابستانِ ۱۳۳۸

هرکلیک یک غذای رایگان برای فقرا

مهدی علاقبند — Wed, 10 Aug 2011 05:16:39 +0000

مردی در کنار ساحل دورافتاده ای قدم می‌زد. مردی را در فاصله دور می بیند که مدام خم می‌شود و چیزی را از روی زمین بر می‌دارد و توی اقیانوس پرت می‌کند. نزدیک تر می شود، می‌بیند مردی بومی صدفهایی را که به ساحل می افتد در آب می‌اندازد.
- صبح بخیر رفیق، خیلی دلم می خواهد بدانم چه می کنی؟
- این صدفها را در داخل اقیانوس می اندازم. الآن موقع مد دریاست و این صدف ها را به ساحل دریا آورده و اگر آنها را توی آب نیندازم از کمبود اکسیژن خواهند مرد.
- دوست من! حرف تو را می فهمم ولی در این ساحل هزاران صدف این شکلی وجود دارد. تو که نمی‌توانی آنها را به آب برگردانی خیلی زیاد هستند و تازه همین یک ساحل نیست. نمی بینی کار تو هیچ فرقی در اوضاع ایجاد نمی کند؟
مرد بومی لبخندی زد و خم شد و دوباره صدفی برداشت و به داخل دریا انداخت و گفت: برای این یکی اوضاع فرق کرد.”

سازمان ملل حرکت جدیدی را برای کمک به کودکان فقیر و گرسنه جهان شروع کرده است که بر اساس آن به ازای هر کلیک روی یک سایت معرفی شده، به یک کودک گرسنه در جهان غذای رایگان می‌رسد.در این برنامه ، کاربران با مراجعه به سایت اینترنتی(+) بر روی دکمه زرد رنگ بالای صفحه کلیک کرده و به این ترتیب به ازای هر کلیک، کمپانیهای اسپانسر هزینه یک وعده غذای رایگان را برای کودکان تقبل می کنند

بخشش

مهدی علاقبند — Mon, 01 Aug 2011 13:25:04 +0000

تاریکی نمی تواند بر تاریکی غلبه کند. تنها روشنی می تواند آن را انجام دهد، نفرت، نمی تواند بر نفرت غلبه کند، تنها عشق می تواند آن را انجام دهد… .
بخشش عملی یکباره نیست، بخشش روشی است برای زندگی.

مارتین لوتر کینگ

[فایل صوتی : برای گوش دادن ، پست کامل را ببینید]

حاشیه بر متن:…
قسمتی از موسیقی فیلم کنعان (+)

بارون میاد جرجر، گم شده راه بندر / احمدشاملو

مهدی علاقبند — Sun, 24 Jul 2011 07:15:07 +0000

شعر خوانی و تحلیل شعر احمد شاملو از زبان رشید کاکاوند ( مجری رادیو پیام)

[فایل صوتی : برای گوش دادن ، پست کامل را ببینید]

دوم مرداد ۱۳۷۹ بامداد شعر ایران در سن هفتاد و پنج سالگی درگذشت. یادش گرامی باد

بارون میاد جرجر، گم شده راه بندر
ساحل شب چه دوره، آبش سیاه و شوره
آی خدا کشتی بفرست، آتیش بهشتی بفرست
جاده‌ی کهکشون کو، زهره‌ی آسمون کو
چراغ زهره سرده، تو سیاها می‌گرده
ای خدا روشنش کن،فانوس راه منش کن
گم شده راه بندر، بارون میاد جرجر
بارون میاد جرجر، رو گنبد و رو منبر
لک‌لک پیر خسه، بالای منار نشسه
لک‌لک ناز قندی، یه چیزی بگم نخندی
تو این هوای تاریک، دالون تنگ و باریک
وقتی که می‌پریدی، تو زهره رو ندیدی؟
عجب بلایی بچه، از کجا می‌یایی بچه
نمی‌بینی خوابه جوجه‌م، حالش خرابه جوجه‌م
از بس که خورده غوره، تب داره مثل کوره
تو این بارون شرشر، هوا سیا زمین تر
تو ابر پاره‌پاره، زهره چی کار داره
زهره خانم خوابیده، هیچ کی اونو ندیده
بارون میاد جرجر، رو پشت‌بو‌م هاجر
هاجر عروسی داره، تاج خروسی داره
هاجرک ناز قندی، یه چیزی بگم نخندی
وقتی حنا می‌ذاشتی، ابرواتو ور ‌می‌داشتی
زلفاتو وا می‌کردی، خالتو سیا می‌کردی
زهره نیومد تماشا، نکن اگه دیدی حاشا
حوصله داری بچه، مگه تو بی‌کاری بچه
دومادو الان می‌یارن، پرده رو ور می‌دارن
دستمو می‌دن به دستش، باید دارا رو بستش
نمی‌بینی کار دارم من، دل بی‌قرار دارم من
تو این هوای گریون، شرشر لوس بارون
که شب سحر نمی‌شه، زهره به در نمی‌شه
بارون می‌یاد جرجر، رو خونه‌های بی در
چهار تا مرد بیدار، نشسه تنگ دیفار
دیفار کنده‌کاری،نه فرش و نه بخاری
مردا سلام علیکم! زهره خانم شده گم
نه لک‌لک اونو دیده، نه هاجر ور پریده،
اگه دیگه برنگرده، اوهو، اوهو چه درده!
بارون ریشه ریشه، شب دیگه صب نمی‌شه
بچه خسه مونده، چیزی به صب نمونده
غصه نخور دیوونه، کی دیده که شب بمونه
زهره‌ی تابون این‌جاس، تو گره مشت مرداس
وقتی که مردا پاشن، ابرا زِ‌هم می‌پاشن
خروس سحر می‌خونه، خورشید خانوم می‌دونه
که وقت شب گذشته، موقع کار و کشته
خورشید بالا‌بالا، گوشش به زنگه حالا
بارون می‌یادجرجر، رو گنبد و رو منبر
رو پشت بو‌م هاجر، روی خونه‌های بی‌در…
ساحل شب چه دوره، آبش سیا و شوره
جاده‌ی کهکشون کو، زهره‌ی آسمون کو
خروسک قندی قندی، چرا نوکتو می‌بندی
آفتابو روشنش کن، فانوس راه منش کن
گم شده راه بندر، بارون می‌یاد جرجر

مملکت انشالله / ماشاالله ….اینجا ایران است

مهدی علاقبند — Tue, 12 Jul 2011 15:35:02 +0000

انشالله درست میشه / انشالله خیر است.

این دیالوگی‌ست که هر روز از مردم میشنویم و گاها ناخودآگاه خودمان هم تکرارش می‌کنیم . ولی با این “انشالله” گفتن‌ها هیچ اتفاقی رخ نداده. وضع همان بوده که بوده . این واژه نمایی از جامعه ضعیفی است که هیچ برنامه و آینده‌ی روشنی ندارد و دست به دامن قضا و قدر می‌شود.

روشنفکرِ نمی خواهم، روشنفکرِ چه می خواهم

مهدی علاقبند — Sat, 09 Jul 2011 21:42:11 +0000

من مانند Julien Benda که در نیمه‌ی اوّلِ قرن بیستم از خیانت روشنفکران The treachery of the intellectuals سخن به میان آورد نیستم و قصد توهین به هیچ روشنفکر راستینی را ندارم. از میرزا فتح‌علیِ آخوندزاده و میرزاآقاخان کرمانی بگیر و بیا تا سیدحسن تقی‌زاده و ارانی و بهار و نیما یوشیج و صادق هدایت و ذبیح بهروز؛ ولی در مجموع آن‌ها را به دو گروه تقسیم می‌کنم:
الف) روشنفکرِ «نمی‌خواهم»
ب) روشنفکرِ «چه می‌خواهم»
متأسفانه، جامعه‌ی عقل‌گریز ما همیشه به «روشنفکرانِ نمی‌خواهم» (امثال صادق هدایت) بها داده است و از روشنفکرِ «چه می‌خواهم» (امثال سیدحسن تقی‌زاده و ارانی) با بی‌اعتنایی و گاه نفرت یاد کرده است. ولی آن‌ها که سازندگان این سرزمین‌اند بیشتر همان «روشنفکرانِ چه می‌خواهم»اند چه ارانی باشد چه تقی‌زاده. در ایران برای این که شما مصداقِ روشنفکرِ «نمی‌خواهم» شوید کافی است که از مادرتان «قهر کنید» و بگویید «خورشت بادمجان را دوست ندارم» و یک عدد رُمان پُست‌مُدِرْنِ کذائی و یا چند شعرِ جیغ بنفشِ بی‌وزن و بی‌قافیه و بی‌معنی («اَحْمدا»ی مُدِرْن) هم در این عوالم مرتکب شوید و به تمام کاینات هم بد و بیراه بگویید و دهن‌کجی کنید. ولی روشنفکرِ «چه می‌خواهم» شدن بسیار دشوار است و «خربزه خوردنی» است که حتی پس از مرگ هم باید «پای لرز» آن بنشینید. و از نکات عبرت‌آموز، یکی هم این که فرنگی جماعت نیز، برای روشنفکران «نمی‌خواهم»ِ ما همیشه کف زده‌اند!

برگرفته از کتاب «زمینه‌ی اجتماعی شعر فارسی»، دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی، زیرنویسِ صفحه‌ی ۴۰۲

از وبلاگ(+)

نشیب l از هـ.الف.سایه

مهدی علاقبند — Tue, 21 Jun 2011 05:03:51 +0000

آب می‌داند آیا که زمین می‌کشدش؟

چه خرامنده به ناز

چه خروشنده به خشم

همچنان سر به نشیب

می‌رود، می‌خواند.

زندگی هم آیا می‌داند؟

این شعر برای اولین بار در نشریه بخارا منتشر شده است

از انفعال اجتماعی تا بی اخلاقی اجتماعی

مهدی علاقبند — Sun, 05 Jun 2011 08:16:26 +0000

۱- « وضعیت غیر اخلاقی جامعه را چنین باید توصیف کرد:ما حاضریم هر چقدر کسی بخواهد برایش اشک بریزیم، اما کمکش نمی‌کنیم و چیزی نمی ‌دهیم. این وضعیت غیر اخلاقی است که در جامعه ما شیوع دارد. یعنی حاضریم اشک بریزیم و طومار امضا کنیم. اما حاضر نیستیم چیزی خرج کنیم( دکتر مقصود فراست‌خواه / روزنامه روزگار) »

چندی‌است در فضاهای مجازی یا حقیقی مرسوم شده است اگر واقعه تلخ اجتماعی هم‌چون کودک آزاری، اعتیاد، اسیدپاشی وغیره را مشاهده می‌کنیم، در حد چند مطلب شعر گونه و یا انتشار مطلب دیگران درباره آن واقعه خودمان را ارضا کنیم. و فکر کنیم که کمک بزرگی به آن پدیده کرده‌ایم. من منکر آگاه سازی رسانه‌‌یی درباره این وقایع نیستم بلکه امری لازم اما کامل نیست. مشکل در کجاست که دچار این کج رفتاری شده‌ایم؟ در حالی‌که با این عملکرد رسانه‌‌ی مشکلات که از بین نمی‌رود بلکه مشکلی بر مشکل دیگر افزوده می‌شود؛ و همیشه شاهد چنین ناهنجاری‌های اجتماعی هستیم. به نظر من تا وقتی که نشسته باشیم همه مشکلات را به گردن ساختار قدرت سیاسی بیندازیم و خودمان را قانع کنیم که همه مشکلات از بالا می‌باشد. مشکلی از جامعه ما حل نمی شود. مگر در علم اقتصاد نخوانده‌ایم دولت‌ها هیچ وقت تاجر خوبی نمی‌شود. در امر اجتماع و فرهنگ هم باید ادعا کرد، که دولت‌ها هیچ وقت دلسوز خوبی برای جامعه نبوده اند. اینجا من منکر نقش دولت نیستم اما تا وقتی ما در موضع انفعال باشیم دولت به خودش اجازه می‌دهد در همه ساحت‌های زندگی ما وارد شود و دخالت کند. بلکه دولت باید در حد یه سیاست‌گذار و بصورت ارشادی در جامعه حضور داشته باشد.

انفعال ما هم ریشه در سیاست‌زده‌گی ماست .تا وقتی که بخواهیم همه امور زندگی شخصی و فردی‌مان را در پرتو سیاست تعریف کنیم. مشکلی از مشکلات اجتماع حل نمی‌شود. و همین می‌شود که جامعه‌ی سیاست‌زده و منفعل داریم. و منتظریم دیگران بیایند مشکلات‌ جزئی و کلی‌مان را حل کنند. و همیشه حلال مشکلات خود را در افراد تاثیر گذار جستجو می‌کنیم. در حالیکه از پتانسیل فردی، اجتماعی خودمان غافل هستیم. توانایی این را داریم با تشکیل گروهی کوچک و حتی رسمی مشکلات خانواده، محله وشهرمان را حل کنیم. البته این مشکل برمی‌گردد به خودخواهی و عدم همراهی در گروه ما ایرانیان. البته همه درباره این مشکل نظر دادن اما هیچ‌گاه دنبال راه‌حل واقعی بر اساس وضع موجود نبودند؛ و برآیند رفتارما همین می‌شود. هرمشکلی که پیش می آید با خواندن چند شعر یا متن رادیکال همیشه قانون، ساختار سیاسی را مقصر می‌دانیم. یک طرف قضیه همیشه متن قانون و یا اجرای قانون است. اما به عنوان یک شهروند در جامعه چقدر سعی کردیم از وقوع این واقعه اجتماعی در خانه، ساختمان محل سکونت و محله‌مان جلوگیری کنیم در حالیکه خیلی از همین پدیده های اجتماعی هم چون کودک آزاری، همسر آزاری، اعتیاد وغیره در نزدیکی سکونت‌گاه‌های ما رخ می‌دهد. خود ما چقدر تلاش کردیم که مشکل را قبل از رخ‌داد واقعه شناسایی کرده و حل یا تقلیل بدهیم؟

دکتر پرویز پیران در تعریفی که از جامعه مدنی* می‌کند می‌گوید:« جامعه مدنی عرصه تشفی خودخواهانه‌ترین خواسته و تمایلات فرد، فردگرا که عقلانیت تاریخی حکم کرده که این خواسته و تمایلات را جمعی پاسخ دهد ». شاید هنوز ما به آن عقلانیت تاریخی نرسیده ایم که خواسته ها و تمایلات اجتماعی خود را در ساحت جمع جواب بدهیم

۲- چندی پیش عزیزی پوستر ذیل را برای من ایمیل کرده بود و نوشته بود: برنده بهترین پوستر پس از واقعه تلخ سونامی ژاپن. در شرح پوستر بیان شده بود:« امید تو این قوم غوغا میکنه و به همکاری و توانایی وعشق و علاقه‌شان به میهن، اعتقاد عملی دارند ».

—– حاشیه بر متن——

*تعریف جامعه مدنی که در متن آمده از گفته‌های دکتر پرویز پیران در کلاس جامعه شناسی شهری ترم بهمن سال ۸۹ ( دانش‌گاه علامه) بنده یادداشت برداری کردم.